Umut Her Şeydir: "Son Yaprak"

Öğrencilerimle sohbet ederken anlattıkları bir olay, yüzlerindeki bir ifade, bazen de bir bakış takılır zihnime ve içimden tek kelime ile tüm sohbeti özetlemek gelir: Şefkat, aşk, sevgi, özlem ya da güven...

“Bugünün mesajı bu,” der, hatta paylaşırım onlarla. Hep birlikte, “Hah, bugünün mesajı bu olsun,” deriz.

Bugünlerde ise aklıma hep umut sözcüğü geliyor. Belki de dünyanın içinden geçtiği bu zor dönemden, yaşanan belirsizliklerden ve insanların geleceğe dair giderek artan kaygılarından… Sanki bugünlerde hepimizin umuda biraz daha fazla ihtiyacı var. Yaşadığımız, karşılaştığımız, içinden geçmeye çalıştığımız pek çok şeyin ilacı umutmuş gibi geliyor bana.

Johnsy’nin hikâyesinde olduğu gibi. New York’ta, sanatçıların yaşadığı eski bir binada yaşayan genç ressam Johnsy ağır bir hastalığa yakalanır. Yatağında yatarken penceresinden karşıdaki binanın duvarını kaplamış sarmaşığı seyreder. Sonbahardır. Rüzgârla birlikte sarmaşığın yaprakları birer birer dökülmektedir.

Johnsy, kendi yaşamıyla bu yapraklar arasında bir bağ kurar. Son yaprak düştüğünde kendisinin de öleceğine inanır. Günler geçer, yapraklar azalır. Johnsy’nin yaşama isteği de giderek zayıflar. Artık tek düşündüğü sarmaşığın üzerindeki son yaprağın düşüşüdür.

Aynı binanın alt katında oturan yaşlı ressam Behrman yıllardır büyük bir sanat eseri yapmanın hayalini kurarak yaşar. Bir gün hasta komşusu Johnsy’nin sarmaşıkla ilgili düşüncesini öğrenir ve ona nasıl yardım edebileceğini düşünmeye başlar.

Bir gece büyük bir fırtına kopar. Yağmur ve rüzgâr bütün gece devam eder ve gerçek son yaprak da sarmaşıktan düşer.

Sabah olur, her zamanki gibi Johnsy penceresinden sarmaşığa bakar. Son yaprak hâlâ duruyordur.

Behrman o fırtınalı gecede yağmurun ve soğuğun altında dışarı çıkmış ve düşen son yaprağın yerine, karşı binanın duvarına bir yaprak resmetmiştir. Yaprak çizimi öyle gerçekçidir ki bakan gözler onun bir resim olduğunu anlayamaz.

Bir gece daha geçer. Rüzgâr eser, yağmur yağar, yaprak yine düşmez.

Johnsy o yaprağa baktıkça içindeki yaşama arzusu geri döner. İyileşmeye başlar. Bahar gelir, sarmaşık yeşillenirken Johnsy de hayata dönmüştür.

Yaşlı sanatçı Behrman ise bir süre sonra hayatını kaybeder. Son günlerinde ona mutluluk veren tek şey, yıllardır hayalini kurduğu başyapıtını yapmış olmasıdır. Bu son büyük eser bir tuvalde değil, bir duvardadır ve bir insana yeniden yaşama umudu vermiştir.

Ne güzel bir hikâye, değil mi? Siz o yaprağa isterseniz sarmaşık yaprağı deyin, ama ben onun adını umut yaprağı koydum. Hayatta kalabilmek için bir şeye inanmamız, tutunmamız gerekebilir. Bu bazen bir söz, bir karşılaşma ya da sadece bir yaprak olabilir. Bize düşen bu küçücük işaretleri görebilmektir.

Johnsy’yi hayata döndüren yalnızca duvardaki o yaprak değil, o yaprağa bakarken içinde yeniden yeşerttiği yaşama arzusuydu.

Belki de umut tam olarak budur: Baharın geleceğine inanmak. Yarın yeniden güneşin doğacağına, yeni bir gün ve yeni bir ben olacağımıza inanmak.

Yaşlı ressam Behrman’ı unutmayalım. Onun hikâyesi bize başka bir şeyi daha anlatıyor: Bazen bir insanın hayatına dokunmak, ona yeniden umut vermek, dünyada bırakabileceğimiz en değerli eserdir.

Okumak isterseniz, hikâye O. Henry’nin "Son Yaprak" (The Last Leaf) adlı hikâyesi.

UMUT HERŞEYDİR.

İpek Darga

Burada yer alan yatırım bilgi, yorum ve tavsiyeleri yatırım danışmanlığı kapsamında değildir. Yatırım danışmanlığı hizmeti, yetkili kuruluşlar tarafından kişilerin risk ve getiri tercihleri dikkate alınarak kişiye özel sunulmaktadır. Burada yer alan yorum ve tavsiyeler ise genel niteliktedir. Bu tavsiyeler mali durumunuz ile risk ve getiri tercihlerinize uygun olmayabilir. Bu nedenle, sadece burada yer alan bilgilere dayanılarak yatırım kararı verilmesi beklentilerinize uygun sonuçlar doğurmayabilir.

Yorumlar